
Indonezja oficjalnie otworzyła swój rynek emisji dwutlenku węgla dla inwestorów międzynarodowych dzięki nowym ramom regulacyjnym, które mają na celu zwiększenie przejrzystości rynku i uproszczenie procedur handlu emisjami. Decyzja ta jest zbieżna z przygotowaniami kraju do pełnego uruchomienia krajowego rynku emisji dwutlenku węgla pod koniec tego roku.
Zmiany w polityce wprowadzono na mocy Rozporządzenia Ministra Leśnictwa nr 6 z 2026 r., uchwalonego przez Ministerstwo Leśnictwa Indonezji w kwietniu. Przedstawiciele rządu stwierdzili, że rozporządzenie ustanawia bardziej ustrukturyzowany i wiarygodny system handlu emisjami dwutlenku węgla z leśnictwa, jednocześnie wspierając szerszy udział interesariuszy krajowych i międzynarodowych.
Edo Mahendra, starszy doradca ministra leśnictwa Indonezji, określił te przepisy jako ważny kamień milowy w rozwoju krajowej gospodarki węglowej. Stwierdził, że zaktualizowane ramy prawne mają na celu poprawę integralności rynku, a jednocześnie rozszerzenie dostępu do możliwości inwestowania w emisję dwutlenku węgla w leśnictwie.
Globalny popyt na zweryfikowane jednostki emisji dwutlenku węgla stale rośnie. Inwestorzy poszukują projektów o silniejszej odpowiedzialności środowiskowej i przejrzystych strukturach zarządzania. W związku z tym rynki emisji dwutlenku węgla oparte na leśnictwie cieszą się coraz większym zainteresowaniem na arenie międzynarodowej.
Indonezja posiada jedne z największych na świecie zasobów lasów tropikalnych. Lasy te są postrzegane jako kluczowe zasoby w globalnych działaniach na rzecz łagodzenia zmian klimatu. Rząd obecnie pozycjonuje kraj jako głównego dostawcę kredytów węglowych pochodzących z zasobów naturalnych.
Jedną z najważniejszych cech nowego rozporządzenia jest wprowadzenie mechanizmu „zagnieżdżania”. System ten został zaprojektowany w celu zmniejszenia ryzyka podwójnego naliczania kredytów węglowych, co negatywnie wpłynęło na zaufanie nabywców do projektów kompensacji emisji leśnych na całym świecie.
W ramach podejścia zagnieżdżania, redukcje emisji generowane przez poszczególne projekty będą skorelowane z krajowymi systemami rozliczania emisji dwutlenku węgla. Ta koordynacja ma na celu zapewnienie, że redukcje emisji dwutlenku węgla zostaną zarejestrowane tylko raz w ramach rynku.
Integralność rynku emisji dwutlenku węgla stała się poważnym problemem w branży dobrowolnej kompensacji. Kupujący coraz częściej domagają się zaostrzenia standardów weryfikacji po latach kontroli projektów dotyczących emisji dwutlenku węgla w lasach deszczowych. Najnowsze reformy Indonezji mają na celu bezpośrednie rozwiązanie tych problemów.
Rozporządzenie rozszerza również udział w sektorze emisji dwutlenku węgla w leśnictwie. Minister Leśnictwa Raja Juli Antoni oświadczył, że możliwości handlu emisjami dwutlenku węgla nie będą już ograniczone wyłącznie do dużych korporacji. Społeczności tubylcze, społeczne grupy leśne, dostawcy usług środowiskowych i prywatni właściciele lasów mogą teraz uczestniczyć w rynku.
Obserwatorzy branży uważają, że szersza integracja mogłaby wzmocnić lokalne korzyści gospodarcze, wspierając jednocześnie zrównoważone praktyki gospodarki leśnej. Zaangażowanie społeczności jest coraz częściej postrzegane jako istotny czynnik poprawy długoterminowych rezultatów działań na rzecz ochrony środowiska.
Rozporządzenie wprowadziło również nowe środki zarządzania. Posiadacze licencji na działalność leśną i operatorzy usług środowiskowych związanych z emisją dwutlenku węgla zachowają wyłączną i niezbywalną kontrolę nad swoimi prawami do handlu emisjami dwutlenku węgla. Inwestorzy i partnerzy operacyjni muszą zapewnić sobie udział w programie poprzez formalne umowy o współpracy.
Rozporządzenie ustanawia dodatkowo trzyetapowy mechanizm rozpatrywania skarg społecznych. Proces obejmuje procedury składania, rozpatrywania i rozstrzygania skarg. Zabezpieczenia te zostały wprowadzone w celu zwiększenia odpowiedzialności i zaufania interesariuszy.
Rząd Indonezji podkreślił, że pewność prawa jest kluczowym celem zrewidowanych ram prawnych. Antoni oświadczył niedawno na forum inwestycji leśnych w Nowym Jorku, że przepisy te zapewniają przedsiębiorstwom jaśniejsze ścieżki generowania, weryfikacji i handlu kredytami węglowymi z leśnictwa.
Ramy te dotyczą kilku kategorii lasów. Należą do nich naturalne lasy produkcyjne, lasy plantacyjne oraz obszary leśnictwa socjalnego. Oczekuje się, że szersza kwalifikowalność projektów zwiększy przyszłą podaż kredytów węglowych w kraju.
Rozporządzenie opracowano również w celu lepszego dostosowania Indonezji do międzynarodowych standardów rynkowych. Urzędnicy potwierdzili, że system wspiera zasady ustanowione przez Radę ds. Integralności Dobrowolnego Rynku Emisji Węglowodanów. Wzmocniono również dostosowanie do mechanizmów określonych w artykule 6 Porozumienia Paryskiego.
W ostatnich latach międzynarodowi inwestorzy zachowywali ostrożność w kwestii kompensacji emisji z lasów deszczowych. Kwestie dotyczące przejrzystości i integralności środowiskowej podważyły zaufanie na kilku dobrowolnych rynkach emisji dwutlenku węgla. Indonezja stara się obecnie pozycjonować jako bardziej wiarygodny dostawca zweryfikowanych uprawnień do emisji z lasów.
Ministerstwo Leśnictwa określiło te przepisy jako odejście od rozdrobnionego rozwoju projektów w kierunku krajowego systemu handlu emisjami. Oczekuje się, że scentralizowany nadzór poprawi spójność i rozliczalność rynku.
Reformy dotyczące emisji dwutlenku węgla w leśnictwie w Indonezji są częścią szerszej strategii narodowej mającej na celu pełne uruchomienie krajowego rynku emisji dwutlenku węgla. Rząd planuje uruchomienie rynku do końca czerwca, a handel na dużą skalę ma rozpocząć się w lipcu.
Hashim Djojohadikusumo, specjalny wysłannik ds. klimatu i energii przy prezydencie Prabowo Subianto, określił wspierające rozporządzenie prezydenta nr 110 z 2025 r. jako przełomowe dla indonezyjskiej strategii inwestycji klimatycznych.
Długoterminowy potencjał rynku emisji dwutlenku węgla w tym kraju jest znaczący. Według Ministerstwa Leśnictwa, zbywalne uprawnienia do emisji dwutlenku węgla z leśnictwa w Indonezji mogą osiągnąć 13.4 miliarda ton ekwiwalentu dwutlenku węgla do 2050 roku.
Szacunki rządowe sugerują, że przyszła wartość rynku może wynieść od 2.34 do 7.2 miliarda dolarów, w zależności od globalnych trendów w zakresie cen emisji dwutlenku węgla. Prognozy te odzwierciedlają rosnące międzynarodowe zainteresowanie rozwiązaniami klimatycznymi o wysokiej integralności opartymi na lasach.
Indonezja dąży do tego, by stać się wiodącym uczestnikiem globalnej gospodarki opartej na węglu. Władze zasugerowały, że kraj zamierza odgrywać proaktywną rolę w kształtowaniu rozwoju międzynarodowego rynku emisji dwutlenku węgla, zamiast po prostu podążać za istniejącymi modelami.
Wraz z zaostrzaniem się przepisów klimatycznych na całym świecie, oczekuje się dalszego wzrostu zapotrzebowania na zweryfikowane projekty leśne dotyczące emisji dwutlenku węgla. Najnowsze reformy Indonezji stanowią ważny krok w kierunku budowy bardziej przejrzystego, skalowalnego i międzynarodowego ekosystemu handlu emisjami dwutlenku węgla.
Przeczytaj więcej wiadomości na temat leśnictwa